Vang Vieng, Pakse en homestay

19 januari

Om 8:30 werden we bij ons hostel in Luang Prabang opgehaald door de minivan die ons naar Vang Vieng zou brengen. De minivan zat propvol en we zaten, samen met nog één andere jongen, op de achterbank. De minivan was extreem oncomfortabel, de stoelen stonden in een 90 graden hoek en er was een groot gebrek aan beenruimte maar eenmaal onderweg bleek op de achterbank zitten nog het grootste probleem te zijn. De meeste wegen in Laos zijn echt nog ontzettend slecht dus om de 20 seconden stuiterde we de lucht in en moesten we onszelf in balans zien te houden. Daarnaast reden we deze volle 5 uur alleen maar door de bergen en schommelde de minivan hevig heen en weer waardoor we ons stevig moesten vasthouden.

Het was echt een helse rit dus toen we eindelijk in Vang Vieng aankwamen waren we heel blij met ons tweepersoonskamertje. We zijn meteen op het bed neergeploft en per ongeluk in slaap gevallen. In de avond hebben we toch nog even ergens wat gegeten maar zijn we daarna weer vroeg ons bed ingekropen.

20 januari

Rondom Vang Vieng is veel mooie natuur, we wilden natuurlijk niet een veel te dure, toeristische tour doen dus huurde we een scooter, die tot overmaat van ramp splinternieuw was. We besloten een deel van een route van de Lonely Planet te gaan volgen. Deze zou 6 uur duren en je zou dan een paar grotten, lagoons en viewpoints afgaan. We kozen één lagoon, één grot en één viewpoint. Zoals we al eerder zeiden zijn de wegen in Laos soms echt nog verschrikkelijk dus we waren blij dat we al wàt scooter ervaring in Thailand hadden opgedaan. We moesten een brug over met allemaal kapotte planken waar ons wiel zo doorheen zou passen en belande na de brug al in een greppeltje. Gelukkig niks aan de hand maar we werden er wel een beetje zenuwachtig van aangezien onze scooter dus nog helemaal nieuw was.

De HOOFDWEG naar de lagoon

Onze eerste bestemming was een grot, de routebeschrijving was als volgt: aan onze rechterhand zou op een gegeven moment een bordje met de naam van de grot komen te staan en dan zouden we gewoon dat pad moeten volgen, easy peasy. Na 3x op en neer te zijn gereden op het deel van de weg waar dit zogenaamde bordje had moeten staan gaven we op en zijn we maar weer zelf op avontuur gegaan. We hadden namelijk wel een ander krakkemikkig bordje gezien waar op stond:

“Cave and viewpoint and other interesting things you want to see”

Dit had ons wel nieuwsgierig gemaakt dus zijn we daar maar ingereden. We reden door tot we echt niet meer verder op de scooter durfde omdat het pad toch iets te zanderig en hobbelig begon te worden. Toen zijn we afgestapt en verder gaan lopen en de wandeling naar de cave was echt al super nice!

Eindelijk had onze zelfexcursie goed uitgepakt en werden we omringt door mooie hoge bergen.

De grot was zelfs nog een groter succes. We hadden een grot gevonden die nog zo onbekend was, dat we er gratis in konden. Voor bijna alle grotten moet je toegang betalen maar bij deze grot was nog helemaal niemand.

Nadat we in de eerste “ruimte” van de grot waren aangekomen vond Yuur het wel weer welletjes. Ze is namelijk stiekem best wel bang in het donker dus ze vond het überhaupt betreden van de grot in het pikke pikke donker wel weer genoeg avontuur voor de dag.

Lott vond alleen door een pikdonkere grot struinen met een zeer matige zaklamp natuurlijk ook niet ideaal maar weggaan zonder de grot gezien te hebben was al helemaal geen optie.

Hier scheidde onze wegen voor het grotavontuur, Yuur ging buiten, op een veilige afstand van het donkere gat, wachten en Lott ging de boel maar even verkennen.

Lott:

Nadat ik Yuur veilig in het licht had teruggebracht ging ik weer de grot in. De eerste ruimte, waar ik al met Yuur was geweest, was heel breed en toen ik wat verder liep zag ik dat er een goude Buddha in de muur stond. Toen zag ik een witte pijl op de muur en besloot die maar eens te gaan volgen. Het was een soort smal pad en het was echt he le maal pikke donker. Toen ik naar boven scheen zag ik vleermuizen vliegen en zag ik hoe hoog de grot eigenlijk was.

Ik heb zelfs een vleermuis op de foto zien te krijgen (:

Aan de ene kant vond ik het echt suuper eng maar aan de andere kant was ik te nieuwsgierig om weer terug te gaan. Ik bleef de witte pijlen volgen en begon echt best wel ver de grot in te lopen. Het was koud binnen en het rook vochtig. Soms schrok ik me dood door een door mij gecreëerde schaduw van een rots maar als ik mezelf weer bij elkaar geraapt had liep ik toch weer verder. Op een gegeven moment werd het pad meer een hol en tijgerde ik ongeveer door een smalle tunnel. Ik hoopte dat de pijlen naar een uitgang zouden leiden maar na een tijdje te hebben getijgerd vond ik het niet meer zo chill om in zo’n kleine donkere ruimte in mijn eentje te kruipen en toen zag ik dat er om het hoekje nog meer getijgerd zou moeten worden dus heb ik me toch maar weer omgedraaid. Met wat moeite de weg terug naar buiten weer gevonden en uiteindelijk in totaal zo’n 20 min in de grot geweest. Het was echt heeeeel erg lijp maar ik was blij toen ik weer buiten was.

Toen weer teruggelopen naar de scooter en besloten om onze weg te vervolgen naar de lagoon. Er is één “original” blue lagoon in Vang Vieng, waar alle tours naartoe gaan, maar daar wilden wij dus niet dood gevonden worden. We zagen de busjes met Chinezen en Koreanen al aankomen en zijn toen heel snel omgedraaid. We hadden in de lonely planet gelezen dat het er bij lagoon 3 wat rustiger aan toe zou gaan dus zijn daar naartoe gescooterd. 8 km moesten we over een weg rijden, naja je kan het niet eens een weg noemen, die vol lag met stenen en zand. De natuur om ons heen was wel weer echt adembenemend.

Eenmaal aangekomen zat ook deze lagoon weer vol met Koreanen, om de een of andere reden waren er in Vang Vieng opvallend veel. De lagoon was matig maar er was wel een heeeele leuke swing waaraan je kon hangen om jezelf vervolgens in het water te laten vallen.

Alleen de Koreaanse jongens gingen slingeren, wel met kleren en een zwemvest aan natuurlijk, alle meisjes waren fotoshoots aan het doen of aan het kanoën. Dat weerhield ons er natuurlijk niet van om niet mee te doen dus we hebben het prieeeema naar ons zin gehad. Lott wilde nog een achteruit salto doen maar ondanks haar meerdere pogingen durfde ze het uiteindelijk toch niet.

“Ik geef op”

Daar nog een bergje beklommen voor een viewpoint en toen weer naar huis gereden. De scooter is gelukkig ongedeerd gebleven.

21 januari

We hadden na één waanzinnig mooie dag in Vang Vieng toch wel weer echt genoeg van het stadje gezien. Toen we een paar dagen eerder naar Hostels in Vang Vieng hadden gezocht, hadden we wel een hele coole plek 25 kilometer ten zuiden van de stad gezien. Het was een soort tenten kamp aan een groot meer in het midden van Laos. Het was net nieuw maar had al een paar goeie recensies. Het leek ons wel leuk om hier even een kijkje te nemen en het lag ook nog eens op de weg naar het zuiden waarop we ons aan het begeven waren. (Want dat is dus ons plan, helemaal naar het zuiden van Laos gaan).

Voordat we Vang Vieng konden verlaten moesten we wel nog even de bus naar Pakse boeken. Dit zou een grote bus zijn die ons naar Vientiane (de hoofdstad) zou brengen waar we dan zouden overstappen op een “sleeperbus” die ons helemaal richting het zuiden zou brengen, naar Pakse.

We vroegen aan een tourcompany of het mogelijk zou zijn dat die bus ons bij onze nieuwe overnachtingsplek zou ophalen aangezien dat toch op de route naar Vientiane ligt. Deze meneer deed heel moeilijk en zij dat hij ons zelf wel even zou ophalen in zijn “private car” en zou brengen naar de plek waar de bus wél langs kwam, en dat zou ons alleen maar 500.000 KIP (€50) kosten!

Nadat het tot ons doordrong dat hij echt 50 euro vroeg en niet 5 hebben wij hem vriendelijk doei gezegd en zijn we ons plan verderop nog een keer gaan uitproberen.

Toen we aan deze andere tourcompany en btw hele leuke jongen vroegen of we heeel misschien opgehaald zouden kunnen worden bij deze andere plek was het antwoord binnen een seconde “yeah sure!”

Dus dat betekende één tuktuk rit voor €2 p.p. / een “private car” ritje van €25 p.p. minder waarop we dus weer wat geld hebben bespaard en als een soort van VIP gasten werden opgehaald terwijl de bus al aan het rijden was. Nou helemaal mooi!

Nu konden wij ons met een gerust hart richting onze nieuwe slaapplek begeven.

Van de man van dit tentenkamp hadden we gehoord dat er een soort van Tuktuks reden op “Route 13” die als een lokale bus werken. Hier betaalde je een aanzienlijk lagere prijs voor dan wanneer je een normale Tuktuk neemt.

Dus wij liepen, natuurlijk weer rond 12 uur, op het heetst van de dag, met onze gigantische backpacks langs Route 13.

We hebben veel onze hand uitgestoken naar voorbijrijdende tuktuks want we hadden geen idee wat het verschil was tussen de dure en de lokale…

Toen we zo aan het lopen waren met onze hand uitgestoken, kwamen we met het briljante plan om gewoon te gaan liften. Dat waren we practically toch al aan het doen vonden we. Na een paar glimlachjes, knipperende lichten en zwaaitjes van vooral mannelijke bestuurders, stopte er uiteindelijk tóch een tuktuk voor ons. Het bleek inderdaad een public bus tuktuk te zijn want het was 20.000 KIP per persoon (€2). Na een half uurtje rijden, op weer een zeer hobbelige en zanderige weg kwamen we aan bij de pompstation vanaf waar we naar de tenten zouden moeten lopen. Nog steeds door de brandende zon, liepen we over een (nog steeds) zanderig en hobbelig weggetje richting de tenten.

Toen we er eindelijk waren was het werkelijk alsof we bij zo’n soort veilig kamp aan waren gekomen, die je altijd ziet in de sci-fi films, nadat we tegen de vijand zouden hebben gevochten. Het was zo sereen en rustig en met prachtig uitzicht op het meer en omringt met groene natuur.

Wij sliepen in een simpele tent met alleen twee bedden er in. Hier hebben we lekker onze, die ochtend gemaakte, havermout gegeten (die we trouwens niet rauw eten maar gewoon met kokend water maken), en zijn eens lekker gaan zwemmen.

Deze plek is dus echt in de middle of nowhere dus we hebben lekker de hele middag spelletjes gedaan, genoten van de gratis thee en gekletst terwijl we onze voeten in het meer dompelden.

We hadden in Vang Vieng een fles rode wijn gekocht omdat we daar na 2 maanden echt heel erg veel zin in hadden. In het “restaurantje” (een paar tafels met stoelen en 2 keuzes op het menu) van deze plek wat fried rice met “groente” (3 stukjes wortels en een ui) gegeten en onze eigen fles rode wijn gedronken.

Rode wijn en “gratis” frietjes waar we uiteindelijk toch voor moesten betalen

Hier hebben we echt intens van genoten en nog een hele leuke avond gehad 😉

22 januari

De volgende ochtend gingen we vroeg opstaan, 6:00, om de zonsopgang te zien terwijl we in een kano op het meer dobberden. Je kon bij deze plek een kano huren voor €5 en dan kon je die onbeperkt gebruiken.

We weten dat het natuurlijk niet helemaal zo hoort, maar we hebben voordat het licht was de kano even mee gesneaked het water op en hem voordat iedereen wakker was weer netjes teruggelegd waar die hoort. Het was een prachtige ervaring.

Het was helemaal stil op het water en de zonsopgang was heel mooi. Geluksmomentje.

Daarna zijn we nog even gaan slapen en rond 9:30 weer wakker geworden om het gratis ontbijt niet te missen. Weer heerlijk gebruik gemaakt van de gratis koffie en thee en hier gechillt tot 13:00 om vervolgens naar het pompstation gebracht te worden door de eigenaar van deze plek om daar om 14:00 opgehaald te worden door de grote bus die ons naar Vientiane zou brengen.

Toen we de bus in stapten realiseerden we ons dat we natuurlijk de laatsten waren. Er was dus geen plekje meer naast elkaar en Yuur moest zelfs een vrouw wakker schudden om op de stoel naast haar te kunnen gaan zitten. Dit was een eenzaam uurtje voor ons beiden…

Toen was de eerste stop en kwamen we erachter dat twee vrouwen, die beiden een eigen tweezitsplek hadden ingenomen, elkaar kenden waarna wij dus naast elkaar konden gaan zitten toen we ze lief hadden aangekeken. De rest van de 3 uur gingen aanzienlijk sneller 🙂

Toen kwamen we aan in Vientiane, de chauffeur zette zijn bus stil, deed zijn knipperlicht even aan, laadde alle koffers uit en signaleerde daarna naar ons dat we hem moesten volgen. Hij liet zijn bus gewoon op de weg staan en liep met ons het hoekje om. We hadden niks anders bij ons als “ticket” dan een briefje met een krabbel dus we vonden het nog interessant hoe dit zou gaan uitpakken. We werden naar een kantoortje gebracht waar het briefje werd omgewisseld voor een echte ticket. Een uur later werden we daar weer door een minivan opgehaald die ons naar het busstation zou brengen. In de tussentijd hadden we wat rijst met groenten to go gehaald voor onderweg.

Aangekomen bij het busstation hebben we even wat gegeten en toen konden we om 19:15 eindelijk instappen. De sleepersbus was echt super cozy maar we waren blij dat we het samen geboekt hadden want het beloofde tweepersoonsbed was eigenlijk een eenpersoonsbed. Je zou maar net solo reizen en tegen een vreemde aan komen te liggen. We hebben nog ongeveer 2 uur op ons bedje gechillt en kaartspelletjes gedaan en toen ging Yuur muziek luisteren en is Lot begonnen aan dit blog.

Het slapen was veel draaien en wakker worden dus veel nachtrust hebben we niet gekregen maar de tijd ging wel vliegensvlug en voor we het wisten waren we in Pakse

23 januari

We kwamen om 6:00 aan en hadden nog geen hostel geboekt. Alles was natuurlijk nog dicht maar we hadden in de lonely planet gelezen dat er een cafetje om 6:30 open zou gaan dus zijn we daar naartoe gelopen om de lonelyplanet verder door te spitten en een beetje te bepalen wat we wilden gaan doen in het zuiden van Laos.

Daar kwamen we erachter dat er in Pakse zelf eigenlijk vrij weinig te doen was maar dat er redelijk dichtbij wel een super leuke homestay was. We besloten één nachtje in Pakse te blijven om de volgende dag richting de homestay te kunnen gaan. Het was nog super vroeg dus we hadden nog de hele dag maar er was dus letterlijk NIKS te doen in dit stadje. We zijn naar “misschien wel de grootste markt van Laos” (volgens de lonenly planet) geweest maar die leek eigenlijk best op alle andere markten waar we al geweest waren. Weer heerlijk rijst geluncht en gedineerd en in de middag de homestay gebeld en gefixt met de hulp van ons hostelmeneertje.

Ook dit is het zuiden van Laos
De markt...

24 januari

Op deze prachtige ochtend hebben we een beetje uitgeslapen (volgens Lott d’r termen), 9:30, waarna we van een heel karig maar lekker inbegrepen ontbijtje hebben genoten. Daarna zijn we de laatste dingetjes voor onze transportatie richting de homestay gaan regelen met ons hostelmeneertje die de laatse engelssprekende Laotiaan was voor een tijdje. We werden door een “tuktuk” driver opgehaald die door onze engels/Laotiaanssprekende vriend wist waar hij ons moest afzetten. Dit hield in dat de “tuktuk” driver op een motor zat en wij in een soort zijspankarretje daarnaast meehobbelden. Deze meneer had van ons hostelmeneertje weer de taak gekregen om, als we eenmaal bij het busstation waren, voor ons de goeie local bus te vinden. Hij was heel lief en liep schreeuwend over de plek met tientallen bussen welke er naar ‘Thateng’ ging. Onze vriend van het hostel heeft ons echt gered want hij had ons ook nog een papiertje meegegeven met daarop de plaats + naam van de plek we naartoe moesten, in het Laotiaans.

Eenmaal in de goeie “local bus”, wat niets meer inhield dan weer een auto met een overdekte achterbak waar bankjes in staan, waren we weer heerlijk on the road. Dit zou ongeveer 2 uur duren, maar dat is echt al helemaal niks meer voor ons, dit vloog echt voorbij. We hebben genoten van deze prachtige weg. Zoveel groen, zelfgebouwde huisjes, mensen langs de weg, koeien en geiten óp de weg en de natuur die aan ons voorbij trok.

Wel hebben we ons wederom weer verbaast over hoe frikking goor de lucht hier is. Onze ogen deden pijn na de rit en toen we langs grote velden vegetatie reden stonden er daarvan weer veel plekken in brand. De rook die daarvan komt is echt de grootste vervuiler van de lucht hier, zo slecht voor je longen en zo vies ruikt het.

Toen we, na nog wat engels/Laotiaans/gebarentaal te hebben uitgewisseld met onze taxidriver, bij het “busstation” van Thateng aankwamen merkten we dat we echt weg waren van de grote steden. Het busstation was nogal karig in zijn hoeveelheid bussen of überhaupt vervoersmiddelen anders dan scooters. Het was een stuk grond waaromheen een afgedekt stuk was waar veel mensen childen terwijl ze probeerden van alles te verkopen. Toen we daar dus aankwamen kregen wij een beetje stres, want vanaf daar moesten we nog een bus nemen om bij onze homestay te komen. Toen we, na echt een heel moeizaam gesprek met heeel veel gebaren aan onze taxidriver hadden uitgelegd dat we even moesten bellen en of we daarvoor zijn mobiel konden gebruiken, belden we de mensen van onze homestay. Yuur kreeg een vrouw aan de lijn die gelukkig goed engels EN Laotiaans kon. We legden haar onze situatie uit en ze zei dat er wel iemand ons kon komen ophalen.

Nou daar zaten we dan. De enige blanke personen op een plek waar de mensen die daar wonen die niet zoveel zien.

Meteen werden er foto’s met ons genomen, naar ons gezwaaid en gewezen. Toen er na een klein half uurtje twee jongens op een scooter aankwamen en heel enthousiast “Sabaidee” tegen ons zeiden was het ook wel duidelijk dat zij ons kwamen ophalen. De ene jongen moest nog wel even wat boodschapjes doen en de andere jongen kwam even met ons en de Laotiaanse meisjes naast ons, die al de hele tijd over ons aan het praten waren, praten. Wat inhield dat hij vooral aan het vertalen was. Ze vonden onze huid echt magisch en ze vonden ons heel mooi zei die. Wij zeiden hetzelfde terug en meteen toen er een beetje contact was tussen ons en deze meisjes werden ze heel verlegen.

Even later zaten we op de scooter achterop bij deze jongens met onze grote backpack. Zij brachten ons naar de homestay van Captain Hook. (Hij heet meneer Hook, maar al snel kreeg hij van buitenlanders de naam Captain Hook waarna hij dat de naam van z’n homestay heeft gemaakt 🙂

Dit was echt een dorp. Alleen maar zand tussen de zelfgebouwde, houten huisjes en overal hangt was. We werden door zijn grote, Laotiaanse familie ontvangen waarna het een beetje ongemakkelijk was aangezien meneer Captain Hook er zelf niet was en niemand in de familie echt goed engels kon. Maar al snel kwam zijn zus die ons naar onze slaapplek bracht en wel Engels kon. Onze slaapplek was 1 km verderop, bij de plek waar hun land was en niet hun huis. Hier is de familie ook veel.

The village

Het is hier prachtig! Dit zelfgemaakte slaapplekje ligt op en heuvel met prachtig uitzicht, omringt door bananenbomen en spelende Laotiaanse kinderen (die soms ook op het land werken).

Rond 19:00 werden we opgehaald voor het avondeten en liepen we weer terug naar hun huis. Daar stond heerlijke stickyrice met groenten klaar in hun woon/eet/slaapkamer. Ze woonde met 26 in één huis, later vertelde Captain Hook ons dat dit kwam omdat een familie bij elkaar blijft wonen zolang de opa of oma nog leeft. Je woont dan dus bij je opa, oma en bij je ouders tot dat die overlijden.

We merkten dat het écht een homestay was. Iedereen deed gewoon zijn ding, er zaten er een paar tv te kijken, een paar aten met ons mee, de kinderen waren met elkaar aan het spelen en Captain Hook en zijn vrouw zaten een beetje met ons te praten. Zijn vrouw Sue was echt super aardig!

Links de tv, we aten op het kleed en rechts achter de gordijnen lagen matrasjes op de grond waar de hele familie slaapt.

Na het eten gingen we jagen. Niet op grote dieren maar op krekels, springhanen en kikkers. Sue was echt een pro, zonder enige moeite jatste ze enorme spinghanen uit de bomen, brak hun poten af en stopte ze in een zakje. Wij hielden het voor nu even op krekels, en Yuur heeft ook een kikker gevangen, maar ook dat ging ons nog gênant moeilijk af. (Zie filmpje hieronder) daarna werd alles in een grote wok pan gegooid en hebben we de krekels geproefd. Yuur, dapper als ze is, heeft ook een kikker gegeten. Het smaakte allemaal niet verkeerd maar we voelen ons ook niet perse verleid om het nog een keer te eten.

De krekel, sprinkhaan, kikker mengelmoes

25 januari

We werden weer bij ons guesthouse hutje opgehaald voor het ontbijt en hebben daarna een tour gedaan bij de beruchte eigenaar, Captain Hook. Dit was echt super gaaf, hij heeft ons echt zo veel geleerd over zijn village. Hieronder zullen we even wat leuke dingen vertellen maar het is best veeeeel informatie dus als je dat niet allemaal perse hoeft te lezen kan je het ook weer oppakken bij “Dit zijn een paar”.

Hierbij wat leuke dingetjes die we geleerd hebben:

Laos heeft zo ongeveer 7 miljoen inwoners waarvan iets meer dan de helft buddhistisch is en het overgrote deel van de andere helft animist, dit betekend dat je bijvoorbeeld gelooft in goede en kwade geesten en dat ook voorwerpen, planten en dieren een ziel hebben. Het animisme kan zich op verschillende manieren uiten, elke village kan zijn eigen rituelen en gewoontes hebben. In Hook’s village leven ongeveer 220 mensen en ook deze zijn allemaal animistisch, een paar dingen die hij ons hierover vertelde zijn ons echt bijgebleven.

Bijvoorbeeld dat wanneer iemand op sterven ligt, ze voordat deze persoon overlijd al een doodskist voorbereiden zodat de spirits van de dood daar in kunnen gaan zitten in plaats van in het huis. Wanneer er dus iemand dood gaat door een ongeluk, en ze geen doodskist hebben kunnen voorbereiden, gaan de spirits in het huis zitten en is er maar één logische oplossing. Gewoon 5 jaar met de hele familie in het bos gaan wonen en de muren uit het huis halen zodat de spirits er weer uit kunnen. Toen we even later langs een huis liepen zonder muren vertelde hij dat die familie dus al 4 jaar in het bos had gewoond en dat ze volgend jaar weer terug zouden komen.

Hij vertelde ook dat als er een kind wordt geboren de ouders hem geen naam geven maar dat de sjamaan dat moet doen. Nadat het kind geboren is moeten de ouders de eerstvolgende volle maan naar de sjamaan komen, de moeder probeert dan zo goed mogelijk te omschrijven wat ze die nacht daarvoor heeft gedroomd en op basis van die droom kan de sjamaan dan bepalen wat de naam voor het kindje moet zijn. Als het de sjamaan niet lukt om een naam uit de droom te kunnen halen moeten de ouders weer een maand wachten en terugkomen bij de eerstvolgende volle maan. Soms duurt het wel een jaar voordat een kindje een naam krijgt.

Hij vertelde ook dat er pas sinds 100 jaar schrijftaal is in Laos en dat het zelfs nog veel langer geduurd heeft voordat de mensen in zijn village konden lezen en schrijven. Zijn ouders hebben dus nooit een kalender gehad en hij, en vele andere in zijn village, weten niet op welke datum ze geboren zijn. Door middel van de seizoenen hebben ze bijgehouden hoe oud ze zijn maar op hun paspoort staat een datum die dus waarschijnlijk niet eens klopt.

We liepen op een gegeven moment ook langs een boom met mieren en hij liet er ons natuurlijk weer eventjes ééntje proeven. Hij kneep het kopje er af en zo kregen we een dode, maar btw wel nog bewegende, dikke rode mier in onze hand gedrukt. De mier was heel zuur. Daarna deed hij zijn vinger op de boom waarna er allemaal mieren op zijn vinger kropen die hij handig in zijn andere handpalm afveegde om ze vervolgens heel hard tussen zijn handen heen en weer te rollen. Er bleef een mieren kwab over, met een extreem sterke geur, die ze volgens hem soms als deodorant gebruiken. Daarna had hij het hele hoopje geplette mieren in één keer op.

Dit zijn een paar van de veeeeele dingen die hij over zijn village verteld heeft. Ze leven hier echt nog zo primitief maar toch zien ze er allemaal niet arm uit. De kinderen zijn de hele dag aan het spelen, er is altijd genoeg eten en iedereen heeft goeie kleren aan. Ze hebben natuurlijk wel heel weinig geld maar we kregen niet echt het gevoel dat ze daar heel erg onder leden. Ook zit iedereen de heeele dag uit een grote bamboe pijp te roken, volgens Hook beginnen ze al met roken op 3 jarige leeftijd, “to keep the bad spirits away”.

We kijken onze ogen uit hier.

Links Sue die als een lijpe badass koffiebonen aan het roasten is en rechts mr captain Hook die uit één van de vele bamboe water pijpen zit te roken.
Casual koe

De rest van de dag hebben we nog even rondgelopen in de village en met Sue gepraat. We vonden haar echt super aardig en interessant. Ze vertelde dat ze naar deze village was gekomen toen ze 15 was (de meisjes moeten als ze gaan trouwen altijd bij de village van hun man wonen en verlaten dan dus hun eigen village). Hook was toen 21. Ze hebben nu 4 kinderen en woont daar al 14 jaar.

In de avond hebben we Sue geholpen met koken, er waren 7 nieuwe mensen gekomen dus er moest veel eten voorbereid worden. Eindelijk weten we hoe je sticky rice en morning glory maakt. Weer in de woon/eet/slaapkamer gegeten met zn alle en toen zijn wij weer lekker teruggelopen naar ons hutje.

De “keuken” met hun pannen/heksenketels, love Lao

Xxxxxxxxxx van de meiden

7 gedachtes over “Vang Vieng, Pakse en homestay

  1. Het is zondag ochtend ik lig nog even lekker in bed en word getrakteerd op jullie prachtige verhalen. Het is leuk om mee te maken hoe jullie steeds dieper in je reis zakken. Jullie verhalen krijgen een eigen tempo en komen steeds dichterbij. Blijf schrijven ik zit naast jullie

    Like

  2. Dag lieverds, wat een ongelooflijke avonturen maken jullie mee, insecten eten, in the middle of nowhere zijn zonder toeristen, fantastisch! En dat verhaal van die bloedtransfusie, geweldig. We genieten van al jullie verhalen. Heerlijk om zo met jullie reis mee te leven. En wat super dat jullie met z’n tweeen zo’n lol hebben, hartsvriendinnen, dat is goud waard! Ga zo door, liefs van Jans en BFWW

    Like

  3. Net een dik uur zitten bingelezen lovely ladies, want ik had al 3 afleveringen gemist, wat een geluk!! ik zit nu echt helemaal in jullie avonturen!! Zó dames, wat een belevenissen allemaal!! En wat zijn jullie stoer (ziplinen, scooteren all over the place) en grappig (heel vaak) en lief (meekoken en zo) ik prijs me gelukkig met jullie mee te reizen. Jee wat heerlijk allemaal voor jullie, de boomhutten, de uitzichten, de vogelvluchten, de leuke ontmoetingen en elkaar ❤
    Ja best een mooi ding om zo lang dicht op elkaar te leven en het zo goed te hebben samen. Ik herinner me dat Floor en ik op reis waren in Mexico (was jij ook bij Yuur, maar nog extreem jong) en elkaar even hélémaal niet konden vinden. Gelukkig droomden we (echt!) van Fokelien die ons te hulp schoot. eind goed al goed. Echt tof jullie zo te zien genieten en aankeutelen met elkaar.
    Knap dat jullie zo creatief met het budget omgaan. Floor vertelde me nog dat jullie alle eurootjes helemaal zelf bij mekaar verdiend hebben, ja die wil je dan natuurlijk niet in iets sufs zien verdampen.
    Nou, goede reis maar weer, take care en keep on enjoying, ik kijk uit naar jullie volgende bericht xxx Jacquelijne

    Like

  4. Lieve leukste avontuurlijkste besties, wat een heerlijke spannende blog weer. Ik hou wel m n hart vast als ik lees over de tocht van Lot in de grot en het kruipen erdoor en dat je de weg terug lastig kon vinden.. Gelukkig vond je de weg terug vrij snel, pffff doodeng…
    Verder zo heerlijk en grappig jullie toch schrijven met alle details i love it!! en wat een geweldig filmpje van Yuur met de krekel en prachtige foto s.. Ook die van Lot bij het tentenkamp helemaal WAUUUW en ik lag dubbel bij de foto van Yuur in de homestay van captain hook met 3 honden en een liggende man naast Yuur. Super lief en leuk dat jullie Sue hebben geholpen met koken. Kanjers wat een avonturen allemaal en wat krijg ik super veel zin om ook naar Laos te gaan. veel plezier , blijf genieten en love you sooooooo much xx

    Like

  5. Hi hi, het animistische leven komt naar mate de reis vordert, steeds dichterbij… En jullie duiken er helemaal in (denk even aan de rode mieren!). Superspannend allemaal. Prachtige verhalen levert het op. En ik ben ook erg blij met jullie fotoverslag en filmpjes; het geeft mij letterlijk een beeld van waar jullie zijn. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende aflevering van jullie belevenissen. KUS KUS KUS

    Like

  6. Lekker bezig daar met z’n tweeen in BOKKIEWOKKIELAND! Wat een avonturen zeg. Het lijkt mij heel tof om in een slaapbus te reizen. Nog nooit eerder van gehoord. En dan al die hutjes met mensen die bijv op BADASS-achtige wijze bonen zitten te bakken. Ik moest wel even fronzen toen jullie krekels en kikkers en mieren gingen eten. Smul smul of griezel griezel? Bijzonder dat jullie leren over buddhisten en animisten. Dat vergeet je nooit meer! Nou veel plezier daar en vergeet niet om kiezelsteentjes op de grond te laten vallen als je weer zo’n grot in gaat! Liefs, Frans

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s