Gibbon Experience en vervolg

5januari stonden we om 7:00 op, paar kleertjes in onze rugzak gedaan en naar het hoofdkantoor van de Gibbon Experience gelopen. Daar konden we onze grote backpacks achterlaten. Iedereen had hele survivalpakketten vol met waterzakken en hoge sokken mee en iedereen had van die speciale wandelkleding aan. Wij stonden daar, met één gedeelde rugzak, in onze korte broekjes, allebei één shirt aan en één shirt mee. We werden een beetje zenuwachtig van al deze overgeorganiseerde mensen dus hebben ook nog maar even snel wat lange sokken in onze rugzak gepropt. (Die we natuurlijk helemaal niet gebruikt hebben, maar het idee telt)

Toen we allemaal gesettled waren in de heerlijke banken, lieten ze ons een intro filmpje zien van de Gibbon Experience. “Doe dit op deze manier of anders verlies je een vinger. Doe dit op die manier want anders ga je dood… maaaarrrr heb vooral veel plezier”. Dat was ongeveer de essentie. We vonden het spannend, maar wel echt goeie spanningen. Met een bigsmile zaten we daar en knepen we in elkaars handen.

Daarna reden we in een taxi, zo eentje waar je gewoon buiten in de achterbak zit, tweeëneenhalf uur naar de jungle. Daar kregen we rond 12:00 lunch in een soort dome in een dorpje in de vallei waarna we de groepjes gingen vormen. We hadden in de taxi gezeten met een Engels stel die op hun huwelijksreis waren, een Frans meisje die alleen reisde en een Duitse alleen reizende man. Er was ook nog een andere taxi waarin een Australische familie met drie dochters zat en aan andere Australische familie met vier zoons. Het moesten twee groepjes worden. Aangezien de grootste familie al met zes was moesten zich daar nog 2 mensen bij aansluiten. Wij hadden eigenlijk alleen een klik met het stel van onze taxi, maar het was of wij tweeën bij de familie of zij tweeën dus dan maakte het ons niet zo veel uit. Wij lieten weten dat wij wel met de familie wilden en ons groepje was gemaakt waardoor we de volgende drie dagen doorbrachten met:

Carl en Felicity, de vader en moeder.

De eerste tweeling, Spencer en Killian, beide 16.

De tweede tweeling, Connan en Carter, beide 13.

En onze begeleiders, Pisanu (Aka Pisa) en Ing, twee Laoaanse jongens.

Dit was helemaal aan het einde van de trip, maar leuk dat jullie nu even een beeld hebben van de familie waarmee wij deze hele tijd zijn geweest…

Holymoly wat een testosteron opeens.

De eerste dag gingen we 3 uur wandelen naar de waterval en we hebben echt ons shirt 3x uitgezweet. De waterval was daardoor wel weer heel rewarding. Pisa zei dat we niet de waterval op mochten klimmen want dat was te glibberig en gevaarlijk, dus drie keer raden wat de meiden hebben gedaan, dat hebben we, lekker puh, wel gedaan. Het voelde heel avontuurlijk en al onze botjes zijn nog heel!

We hebben daar ongeveer een uur gezwommen waarna we onze outfit kregen die we aan moesten om te ziplinen.

Gelukkig hebben we een geweldig innerlijk!

Toen iedereen ready was moesten we nog ongeveer 10 min lopen naar…… ONZE EERSTE ZIPLINE!!! Omg!! We vonden het echt best wel spannend. Wij mochten als eerst van de familie, “Let the girls go first” is wat we nog vaak zullen horen die dagen. Yuur ging als eerste en Lott er achteraan.

WAT WAS DAT FANTASTISCH!!

Je kon ervoor kiezen om samen met een van de begeleiders te gaan omdat je dan sneller ging en zelf niks hoefde te doen, waardoor je gewoon kon vliegen als een vogel 🙂

Laos wordt in vele boeken en teksten ook wel omschreven als “50 shades of green” en wat hebben wij dat intens ervaren.

Ziplinen in dit natuurgebied, vet hoog boven de grond, met een lekkere snelheid en helemaal in je eentje was het ultieme gevoel van vrijheid.

In de verte tuimelde de bergen hoog op, de bomen onder je waren ver weg en soms kwam je langs bomen die heel snel langs je heen schoten.

Na een paar van deze ziplines en nog heel wat kilometers wandelen kwamen we rond 17:00 aan bij onze eerste treehouse.

WAUW.

Deze boomhut had twee verdiepingen, eentje waar je aankwam en de wc/douche was en op de verdieping daarboven sliepen we met z’n 8en.

Eerste boomhut waar we in sliepen
Dit is alleen nog maar de douche

We kregen wat snacks van Pisa en even later kwam Ing onze treehouse ingesjeesd met kokend water voor thee.

Nou wij natuurlijk helemaal in de wolken want wij zaten op 100 meter hoogte in een boomhut in de jungle in Laos met z’n tweetjes heerlijk een theetje te drinken. Blijer kon je ons niet krijgen.

Even later kwam ook ons avondeten de boomhut binnen gesjeesd. Dat gaat ongeveer zo: de kok die een kilometer verderop woont heeft eten voor ons gemaakt, doet dat in tupperware bakjes, loopt een stukje, ziplined dan met een grote tas vol met eten naar de boomhut waar wij inzitten en zet het eten voor ons op tafel. Als wij dus onderhand wisten hoe laat we eten kregen was het horen van de zipline al genoeg om ons blij te krijgen, want dat betekende dat het eten onderweg was.

Kleine sfeerimpressie van hoe we erbij zaten bij elke maaltijd

Na het avondeten met deze interessante familie hebben we nog wat kaartspelletjes gedaan met drie van de jongens en daarna lagen wij ook om 20;00 alweer in bed.

De volgende dag, 6 januari, gingen we minder lopen en meer ziplinen! Yay!

Wij hadden natuurlijk al snel de smaak te pakken en de familie waarmee wij reisden had al snel in de gaten dat de meiden het wel konden. Elke keer weer waren ze verbaasd als wij het verste kwamen op de zipline.

Rond 11:30 kwamen we aan bij ons tweede treehouse, waar we die nacht in zouden slapen. DIT IS DE HOOGSTE BOOMHUT IN DE WERELD. WIJ HEBBEN IN DE HOOGSTE BOOMHUT VAN DE WERELD GESLAPEN!

En Pisa onze goede vriend heeft voor jullie een filmpje gemaakt waarbij hij deze boomhut inziplined.

Daar hebben we weer heerlijke lunch vanuit de lucht gekregen en hadden we 1,5 uur vrije tijd. We hebben onze ogen uitgekeken naar dit prachtige uitzicht. Ook hebben we geprobeerd om wat gibbons te spotten op deze zogenoemde “Gibbon Experience”, maar dat is hem helaas niet geworden.

Na weer wat energie te hebben opgedaan werden we opgehaald door Pisa en Ing om de rest van de middag nog meer te ziplinen en te lopen.

We konden van het zilpinen echt geen genoeg krijgen maar de heuvel op en heuvel af lopen kwam onderhand wel onze strot uit. Wij zijn achteraf toch niet echt van die “wandelvakantie” personen…

Deze dag hebben we ook de langste zipline gedaan, namelijk 440 meter lang.

Lott die verder komt dan Carl verwachtte 😉

De familie begon nu toch wel iets wat intens te worden.. vanaf het begin stonden ze al de hele tijd “aan”, er was geen moment van stilte. Aan het begin was het nog heel erg entertaining. De jongetjes stelde miljoenen vragen aan hun ouders en toen een van de jongens zich realiseerden dat wij uit Amsterdam kwamen en wiet daar legaal is, werden ook wij gebombardeerd met vragen over allerlei soorten drugs tot grote ergernis van de ouders. De broertjes zaten elkaar de hele tijd te plagen. De broers waren ook de hele tijd met elkaar aan het sollen en het was best een grappig gezicht.

Op een gegeven moment begon het wel een patroon te worden en zagen we dat er iets niet helemaal goed ging in deze familie. De kinderen mochten NIKS en als iemand zich misdroeg kregen ze de volle laag en alle aandacht van hun ouders. De jongens die smulde hiervan. Elke kans om iets te doen wat niet mag werd gegrepen en eeeeelke keer gingen de ouders er weer op in. “Connan stop that right now” “Carter do that one more time and no more ziplining for you”

De jongens gingen meestal met een bigsmile door, tot schreeuwen toe, en de ouders deden nooit wat met deze dreigementen. Zo ging dit dus de heeeeele tijd door. Tijdens het wandelen werden bamboestokken om ons heen kapotgeslagen, probeerde broers elkaar van de berg af te duwen en hoorden we de ouders schreeuwen dat ze moesten stoppen.

Door het zien van deze gekke, toch wel echt anders functionerende familie gingen we om de een of andere reden allebei meer aan onze eigen families denken. Vooral hoe goed die het eigenlijk hebben gedaan en hoe blij we zijn met hoe het er bij ons thuis aan toe gaat. (:

Dikke shoutout naar Elsbeth, JanWillem, Frank en Floor! En natuurlijk Zenna en Roos voor het zijn van de perfecte zusjes ❤

Verder waren het één op één wel echt super aardige jongens, vooral Connan, één van de tweeling van 13 had echt ons hart gestolen. Hij hielp ons met de afwas, leerde het woord “slaaplekker” van ons en was gewoon echt suuuuper cute.

Toen we terug kwamen van het ziplinen en wandelen die middag was het weer tijd voor het avondeten. Deze keer kwamen Ing en Pisa na het avondeten nog even spelletjes doen, wat heel gezellig was. We hadden de jongens de avond daarvoor shithead geleerd en toevallig wisten Pisa en Ing al hoe dat werkten dus dat kwam mooi uit. Pisa had ook een fles “speciale” sterke drank meegenomen, wat hij “holy water” noemde, gemaakt van rijst. En probeerde ons allemaal shotjes te voeren. Toen de ouders in bed lagen gaf hij ook Connan stiekem een klein shotje, hij probeerde zich groot te houden maar 5 minuten later ging hij toch even een glaasje water pakken. “It gets stuck in my throat”.

Het begon al weer laat te worden, 21:00 ofzo, dus iedereen was wel klaar om te slapen. Pisa en Ing sjeesde door het donker weer de zipline af en wij slopen naar boven om daar op onze eigen prive verdieping onder de dekens te kruipen.

Op de laatste dag, 7 januari, kregen we voor ontbijt weer wat rijst en groenten maar deze keer werd er geen vlees geserveerd. Iedereen staarde naar het eten maar bijna niemand kwam aan tafel zitten. Ze waren allemaal zo in de war en wisten niet zo goed wat ze met dit ontbijt aan moesten. Sommige aten nauwelijks iets, andere aten nog wel wat rijst met groente prut. Er waren ook heerlijke pannenkoeken maar ook daar zat niet genoeg vlees op voor deze familie dus ook deze bleven bijna onaangeraakt op de ontbijttafel staan. De ouders deden nog een tevergeefse poging om de jongens te dwingen wat te eten maar aangezien zij zelf niet eens het goede voorbeeld konden geven had dit weinig zin. Naja meer voor ons.

Na het ontbijt teruggehiked en geziplined naar “the village”, daar weer herenigd met de rest van de groep, in de dome weer geluncht en weer 2,5 uur terug met de taxi naar Huay Xai. Onze backpack opgehaald en doei gezegd tegen iedereen die we hadden ontmoet.

Wat was dit een ervaring!! We hebben echt genoten van de natuur, de vrijheid, de spanning van elke zipline en ons gezelschap.

Eenmal terug in het dropje zijn we naar onze super leuke homestay gelopen, Dauuw Homestay. Medeopgericht door een Nederlandse vrouw die ons vertelde dat er daar allemaal vrouwen kwamen met hun kinderen die hulp nodig hadden en die daar konden verblijven als ze helpen bij de homestay. Er liepen dus zo’n 20 kinderen rond en allemaal Laoaanse jonge vrouwen die daar aan het helpen waren. We zaten in een zelfgebouwd prive bungalowtje en het was echt een bijzondere plek. We zouden daar twee nachtjes blijven.

Inspirerende quote van dit geweldige plekje

Pisa, onze Gibbon Experience instructeur had ons uitgenodigd om de dag daarna, 8 januari, mee te gaan naar een festival. Hij vond ons wel fatoe en dacht dat dat wel leuk zou zijn dus we hadden ons mailadres gegeven en dachten dat we wel wat van hem zouden horen.

Die avond zijn we nog naar een soort naschoolse opvang gegaan waar elke avond Laoaanse kindjes zijn die Engels willen leren en als je Engels kan, kan je daar langs komen om met de kindjes te oefenen. Wij hielpen een meisje van 12 en ze kon al best goed in het Engels lezen wat wij best knap vonden aangezien dat weer een heel ander alfabet is en hele andere letters en klanken heeft dan de Laoaanse taal. Spreken was nog iets moeilijker voor d’r.

Toen we wilden gaan slapen hadden we nog geen mailtje van Pisa ontvangen dus we gingen er van uit dat het dan niet door ging dus hadden we opeens de dagje vrij.

De volgende ochtend, 8 januari, zaten we rustig te ontbijten toen we opeens iemand hoorde roepen, “Yura! ” en ja hoor, daar stond Pisa. Hij liep naar boven en we hadden ons hier echt niet mentaal op voorbereid.

Hij had al verteld dat hij samen met z’n beste vriend en nog een vriend ging picknicken bij een van de jongens thuis.

Hij had zich inderdaad aan zijn woord gehouden en zo zitten wij dus opeens met drie jongens aan tafel terwijl wij even dachten rustig te gaan ontbijten en eens even te gaan bedenken wat we met onze vrije dag zouden gaan doen…

Wong, de “best friend” van Pisa en Mike zijn allebei ook tourguides bij de Gibbon Experience en kunnen dus allebei ook goed engels, wat echt heeeeuuul fijn was.

Na een paar blikken te hebben gewisseld met elkaar en een paar keer in het Nederlands erkend te hebben in wat voor een gekke situatie we nu weer terecht zijn gekomen, toch onze mindset veranderd en we gingen de dag gewoon op ons af laten komen.

“Soooo, Pisa, what is the plan for today?”

“Uhhhhm, I don’t know actually”.

“We are going to picknick at Mike’s farm so he is going to do some shopping for that now, and later we can go to the waterfall and the hotsprings, they are nice”

“Oh that sounds cool, but what about the festival?”….

“Oh yeah the festival, of course, that is in the night”

Okeee, weer niet wat we van vandaag verwacht hadden, maar maakt niet uit.

“Shureee, sounds fun! Let’s go”.

Op zo’n moment zijn we zo blij dat wij het zijn en dat we zo makkelijk kunnen schakelen en gewoon met de flow mee kunnen gaan. We waren ook vaker op die dag heel blij met elkaar en dat we gewoon konden lachen om bepaalde situaties waarin we die dag kwamen te verkeren.

Zo gezegd zo gedaan, Lotte achterop bij Pisa en Yura bij Wong gaan de meiden op pad. Na een half uurtje onderweg te zijn rijden we een hobbelig paadje op wat leidde naar Mike’s farm.

Daar zijn Mike, zijn ouders, en nog twee iets jongere jongens, wat later zijn neefjes blijken te zijn. Mike en zijn neefjes zijn aan het vissen in de poel iets verderop het veld, de moeder is wat groenten aan het snijden en de vader is iets met waterleidingen aan het fixen.

De “farm” is eigenlijk gewoon een klein stukje land, geen boerderij, geen huis. Er staat één grote boom met een soort picknick tafel eronder, ongeveer een meter daarvan af staat een tafel waar wat etenswaren op staan. Daarnaast op de grond een klein kampvuurtje. Ongeveer 5 meter naar rechts is een hok met allemaal geiten er in. Overal lopen kippen, kuikens en eenden vrij rond. Er staat één wc hok met een hurk wc en helemaal in het hoekje staat een houten zelfgemaakt hutje waar volgens mij een matras in lag. We genoten om dit te zien, zo makkelijk en eenvoudig en alles ging z’n gangetje.

We gingen met Pisa en Wong even kijken bij de vissen en al snel kwamen we erachter dat de vissen worden gevangen om ze tijdens de lunch op te eten. Ze wisten al dat we vegetarisch waren maar boden toch aan of we een visje wilden. We hebben dit maar wel aangenomen omdat we nooit zulke verse vis, die relatief gezien minder slecht is voor het milieu, zouden kunnen eten en deze dag een dag vol met nieuwe ervaringen was.

De vissen moesten natuurlijk wel nog schoongemaakt worden en ze vroegen ons of we daarmee wilden helpen. Natuurlijk hebben we ook daar geen nee tegen gezegd. Dit was zeker een nieuwe ervaring, maar als we in het wild zouden worden gedropt weten wij nu wel hoe we een vis moeten schoonmaken, grillen en weten we wanneer die klaar is om te eten!

We aten morning-glory geroerbakt met gember, pepertje, knoflook en wat andere kruiden en sticky rice. We aten met onze handen en er werd ons voor gedaan hoe we balletjes van de rijst moesten maken om die vervolgens in de saus te dippen en met ons handen wat groenten daarbij de pakken. Ook was er verse passievrucht uit de tuin, een andere vrucht waarvan we de naam zijn vergeten en een vrucht die heel vies was die aan de bananenboom groeit. We hebben van al het eten genoten!

Het was heel gezellig. We hebben vooral gelachen om hun taal, de manier waarop ze praatten en soms om de grapjes die voor ons werden vertaald door één van onze drie vrienden. De ouders en de neefjes konden namelijk nauwelijks tot geen engels dus de meeste gesprekken waren in het Laoaans.

Als snel na het eten werd natuurlijk het bier erbij gehaald en de mannen dronken in hoog tempo en wij werden geforceerd mee te drinken omdat we elke keer weer een nieuw biertje in onze handen gedrukt kregen.

We gingen naar de waterval met de twee neefjes, onze drie vrienden, nog één laoaanse jongen die we bij de waterval ontmoette en wij twee. Er was niemand bij de waterval en het was prachtig. We hebben van rotsen afgesprongen, gezwommen, in bomen geklommen en de jongens uitgelachen die het na 10 minuten in het water al koud hadden en ze uitgenodigd om naar Nederland te komen omdat ze dan wel anders zouden piepen.

Mike en de andere jongens gingen eerder weg om te voetballen en Wong en Pisa vroegen aan ons wat we met de rest van de dag wilden doen. Ze zeiden dat er een tijger was in een soort van gratis dierentuin waar we naartoe konden gaan en dat vonden wij wel prima.

Na een dik half uur scooteren kwamen we in het begin van de schemering aan bij de plek waar de dieren zouden moeten zijn. Wat blijkt dus, dat de dieren zijn verplaatst naar een betere plek omdat er te veel mensen klaagden dat ze in te kleine hokjes leefde. Nouja grote misser dus maar we waren blij voor de dieren. Met onze vrienden meteen weer rechtsomkeert gemaakt om dan toch eindelijk richting het festival te gaan.

Pisa gingen een stukje sneller dan Wong waardoor wij elkaar al snel kwijt waren.

Wong vroeg aan Yuur of ze honger had, wat ze natuurlijk had, waarna hij meteen bij het eerste de beste restaurant stopte en voor ze er erg in had noodlesoep zonder vlees voor haar neer zette.

Weer zo’n gekke situatie waar uiteindelijk het beste van is gemaakt. Het was heel gezellig met Wong en Yuur is die avond veel te weten gekomen over het leven in Laos.

Lott en Pisa waren ondertussen al lang aangekomen bij het “festival” en ook Lott was een beetje verward aangezien Yuur en Wong er wel eeeerg lang over deden. Pisa zou ze wel even bellen.

“Oh yeah they went out for some food”

“Oh ehhh I thought we would just all eat together?!”

“We can just eat something here at the festival”

“Ohh ehh allright”

Ook zij hadden het prima gezellig en al snel kwamen Yuur en Wong aangelopen en had iedereen wat gegeten.

Dit welbekende “festival” bleek een soort van kermis/markt te zijn wat leek op het “festival” waar de meiden zich al eerder bevonden op hun tour met Bang. (Remember?)

Er waren weer veel schietkraampjes, kraampjes met eten en alleen maar mensen uit Laos. Wij voelden ons dus al snel aangekeken alsof we dieren in een dierentuin waren. Toen we met pijltjes op ballonnen aan het gooien waren merkten we al snel dat er achter ons een hele groep jongeren had gevormd die elkaar allemaal aan het aanstoten en aan het giechelen waren. Weer zo’n gekke situatie.

Na Wong en Pisa verslagen te hebben in het schieten op ballonnen liepen we met onze welverdiende knuffels verder het festival over. We ontmoeten de andere jongens en Mike weer en gingen met z’n allen nog even ergens op plastic stoeltjes zitten. Weer werd er eten en bier gehaald.

Er werd ons verteld dat we zelf liedjes op konden zetten dus al snel werd er kneiter hard Lil Kleine – Drank en Drugs, Macklemore – Can’t hold us en Lizzo – Truth hurts gedraaid, tot grote vreugde van de meiden. Daar stonden we dan, mee te rappen met onze favoriete liedjes ergens op een gaar “festival” in Laos met acht Laoaanse jongens. Wat een dag.

Nadat de box het had begeven en de gesprekken aan tafel weer allemaal in het Laoaans waren kregen we er wel weer een beetje genoeg van en waren we klaar om naar huis te gaan. Wong en Pisa brachten ons terug naar onze heerlijke homestay waar we hun doei hebben gezegd.

Als je deze situaties leest en denkt, dat is echt heeel vaag, zo vaag was het ook. De helft van de tijd hadden we geen idee wat we aan het doen waren en waar we eigenlijk beland waren. Wong, Pisa en Mike waren wel echt heel aardig en hebben er voor gezorgd dat we ons de hele tijd op ons gemak hebben gevoeld. Vooral het lunchen op de farm van Mike met zijn ouders en neven was echt super leuk. De tafel werd bedekt met twee grote bananenbomen bladeren wat diende als tafelkleed en we zaten daar echt met een lokale familie te eten.

Ondanks dat we er stiekem aan het begin van de dag eigenlijk echt geen zin in hadden zijn we heel blij dat we zijn meegegaan.

De dag daarna, 9 januari, moesten we Huay Xai alweer verlaten en zijn we begonnen aan onze reis naar Luang Prabang. Je kan vanaf Huay Xai met de welbekende slowboat daar naartoe reizen. Dit duurt twee dagen. Het is een grote houten overdekte boot met allemaal oude busstoelen die per twee los verdeeld staan over het dek. De boot gaat heel langzaam. De eerste dag ben je zo’n 6 uur onderweg, de tweede dag zo’n 9 uur. Je maakt een stop in Pak Beng en daar overnacht je dan in één van de weinige hotellen die daar puur en alleen staan voor het accomoderen van de slowboat reizigers.

Je vaart over de rivier de Mekong en het uitzicht is echt prachtig. Om je heen mooie hoge bergen en langs de oever soms kleine dopjes, vissende mannen of vrouwen die kleren wassen in de rivier. Echt prachtig uitzicht waar je ook keek! De boot beweegt rustig over de rivier, het zonnetje schijnt en iedereen is een beetje aan het chillen. Het was eigenlijk best wel een relaxede rit. We hebben weer gelezen, muziek geluisterd, elkaar vermaakt, onze benen met pen versierd en soms op elkaars schouder een dutje gedaan.

Onze boot ligt hier ergens tussen

Voor we het wisten was het 10 januari, hadden we alweer twee reisdagen er op zitten en kwamen we rond 18:30 aan in Luang Prabang. Met de taxi naar de cirycenter en met onze backpacks naar het hostel gelopen, echt een pokkenend. Toen daar wat gegeten en gaan slapen.

11 januari hadden we weer even een rustdagje. Na de Gibbonexperience, het “festival” avontuur en twee lange reisdagen waren we er wel eventjes klaar mee. We hebben een begin gemaakt aan dit blog, zijn naar het centrum gelopen en hebben daar wat geluncht, toen weer terug gelopen en in de avond bij een super leuk tentje pizza en vega hamburger gegeten. We hebben ook een nieuw hostel gevonden want hoe magisch mooi deze ook is, hij is toch wel echt heel erg ver van het centrum.

Vandaag, 12 januari, hebben we onze backpacks weer ingepakt en zijn we diehard dit blog gaan schrijven. Als we klaar zijn lopen we naar ons nieuwe hostel, gaan we even ergens lunchen en dan even bedenken wat wie hier eigenlijk allemaal willen gaan doen in Luang Prabang. We vinden het allebei fijn als we zo ergens zitten waar we gewoon weer even een tijdje blijven en dan kunnen we vanuit daar gaan plannen wat we hier willen doen.

Waarschijnlijk blijven we hier nog wel een weekje, er is veel te doen in de omstreken en Luang Prabang is een leuk stadje met allemaal houten huisjes, bakkerijtjes, nightmarkets en aan de rivier.

Hoop dat jullie van dit blog hebben genoten!

Xxxxx yo favorite bestoes

6 gedachtes over “Gibbon Experience en vervolg

  1. Wat een geweldige blog en echt wat heb ik weer gesmuld en meegelachen met alle verhalen. Helemaal GEWELDIG en FANTASTISCH en een MAGISCHE ervaring om zo door de jungle te zijlijnen en in die boomhut te slapen . Helemaal TE GEK en ik wil dit ook gaan doen!
    Jullie schrijven zo goed en echt zoooo mooi met alle details erbij dat ik het helemaal voor me zie. De Gibbon Experience lijkt me een bizar te gekke beleving en dank voor de lieve woorden aan ons. ( dankzij de “interessante” familie ha ha ha ha)… Heerlijk ook dat gekke festival wat meer een soort kleine kermis was met alleen maar Lasoanen en jullie zelf bekeken werden als aapjes.. En dan die tafel met bananenbladeren gedekt en de vers vis met rijstballetjes. Ook zo geweldig en een belevenis. Dank lieve heerlijk besties voor dit prachtige verhaal , love you sooooo much, xxx mama Eb

    Like

  2. Zodeknetter we hebben echt genoten van deze blog. Laos klinkt echt heel gaaf, ook gewoon die Gibbon experience die zo toeristisch klonk en achteraf toch zo vet was. Wij, als inmiddels doorgewinterde vegetariërs, hebben volledig meegegruwd van die stomme vleesfamilie. Keep it up, wij genieten!

    Like

  3. Meiden wat geweldig is dit, überhaupt deze blog !
    En wat geweldig deze tour, de hutten, het vliegen door de lucht.
    Veel plezier lieverds😘😘

    Like

  4. Wat een geweldige avonturen beleven jullie! Een leuke blog voor de thuisblijvers om te lezen. Maar ook gaaf voor jullie zelf om dit straks allemaal te kunnen teruglezen. En zo ziplinen jullie lekker door het leven! Lijkt me spannend om in een boomhut te slapen. Zijn er veel geluiden in het woud? Moeilijk te geloven dat er een familie bestaat die nog meer lawaai maakt dan de familie SMITS, maar jullie hebben ze gevonden! Lotte, we hebben je heel erg gemist tijdens het familie kerstdiner. Jouw zusje moest dit keer zonder jou de Pictionary bokaal binnenslepen. Geniet van jullie mooie reis!

    Like

  5. Wat stoer, jullie hebben het gedaan!
    Zo herkenbaar allemaal als ik dit zo teruglees;)
    Mooiste ervaring ooit!

    Heel veel plezier nog allebei!

    Xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s